Sinds zijn prille kinderjaren is iedere burger van dit koninkrijk eraan gewend dat in openbare gebouwen, die iets met het gezag te maken hebben, de portretten van het belgisch vorstenpaar prijken: Leopold en Astrid, Boudewijn en Fabiola, Albert en Paola.

Het is een vanzelfsprekendheid zoals gordijnen aan de ramen en tapijten op de vloer.
De aanwezigheid van deze koninklijke beeltenissen zal bij de meerderheid van de bevolking wel zelden of nooit aanleiding hebben gegeven tot diepe overpeinzingen over de vraag welke staatsvorm te verkiezen is: de monarchie of de republiek.

Pas de laatste jaren begint er op dit vlak iets te bewegen: meer en meer wordt de wenselijkheid, het nut en de noodzaak van een koningshuis, van een koning als staatshoofd, in vraag gesteld.
Uitgesproken royalisten en republikeinen zijn er de voorbije eeuwen altijd al geweest, evenals de grote middenmoot voor wie het eigenlijk niet uitmaakt.
Maar de scheidingslijn tussen voor-en tegenstanders van de monarchie valt niet samen met b.v. de taalgrens en evenmin met de partijgrenzen.

Het Vlaams Belang is principieel voor de Vlaamse Republiek, maar tussen haar één miljoen kiezers vindt men er waarschijnlijk ook die verknocht zijn aan het koningshuis: mensen die vertederd worden bij koninklijke verlovingen, huwelijken en geboortes, die hun hart ophalen aan de glamour en glitter van bruidsjaponnen, aan het geluk dat afstraalt van een prinselijk paar met kroost, enz…
"Koekjesdozenromantiek", zo typeerde Gerolf Annemans eens zeer geestig deze vorm van royalisme die ook veel tijdschriften doet floreren.
Maar dit soort romantiek is natuurlijk heel wat anders dan een gefundeerde mening over de ideale of meest wenselijke staatsvorm.

Bij de installatie van de nieuwe gemeenteraad, begin januari van dit jaar, werd voor het eerst een andere eedformule gebruikt.
De mandatarissen moesten geen trouw meer zweren aan de koning.
Dit detail van het ceremonieel is misschien bij het merendeel van de bevolking onopgemerkt gebleven, maar in feite was het een revolutie.
Een revolutie met een domino-effect want nu begon men zich in sommige gemeenten luidop af te vragen, wat die portretten van het vorstenpaar nog in de raadszaal deden.
Een raadzaal moest toch een neutrale ruimte zijn.

Er kwamen interpellaties met het verzoek de portretten te verwijderen, o.m. in Mortsel en Brasschaat.
Ons raadslid Anthony Spiessens, die een dergelijke interpellatie in de gemeenteraad van Edegem ook al had overwogen, greep nu de kans om het ijzer te smeden terwijl het heet was.
Waarop de burgemeester op rustige en vaderlijke toon aanvoerde, dat het toch een wijd verbreide traditie was om in een officiële instelling een foto van het staatshoofd op te hangen.
Wiens beeltenis zou dan voor vlaamsgezinde republikeinen in de plaats van die van de koning moeten komen? De minister-president? Yves Leterme dus!
Het probleem is dat ministers-presidenten elkaar nogal eens snel opvolgen.
Hun ambtstermijn is wat kort om uit te groeien tot symbool van de Vlaamse gemeenschap.
En dan, moet het behang en de muurversiering van de raadzaal nu ook al onderworpen worden aan de goedkeuring van de gemeenteraad?
Hier scoorde de burgemeester natuurlijk een punt.
We moeten toch redelijk blijven, nietwaar?
Enkele raadsleden deden vervolgens ook nog een duit in het zakje, instemmend en beamend.
Ach vlaams belangers, waar maken jullie je toch zo druk over?

Daar kwam het uiteindelijk op neer….maar daar ging het helemaal niet om!
Anthony vroeg een stemming over dit heikele onderwerp, maar die werd geweigerd.
Immers, dan zou blijken dat zich in alle partijen, zowel bij meerderheid als oppositie,
voor-en tegenstanders bevinden.
Die politieke fracties die per definitie republikeins zijn, zouden zich bij deze gelegenheid misschien als koningsgezind voordoen, om strategische redenen.
Immers als het Vlaams Belang ergens tegen is, dan heeft wie zich "democratisch" noemt, de plicht om voor te stemmen, en vice versa.
Maar het omgekeerde zou ook mogelijk zijn.
Stel dat er iemand van de CD&V zich zomaar openlijk tegen de koninklijke portretten zou uitspreken…wat een blammage!
Laten we dan liever bedekt houden wat niet geweten hoeft te worden…en dus: geen stemming!

Rina Vredenbregt
Bestuurslid